Armweeklynews.amՄՇԱԿՈՒՅԹ
 

 

2015 Ապրիլ 24-ին, 165,000 հայորդիներ, Լոս Անճելըսի մէջ անգամ մը եւս հաստատեցին որ մեր Դատը անժամանցելի է

Ապրիլեան Խոհեր -Մինչեւ 100-ամեակ եւ Անկէ Անդին

Եթէ պատմական արագ ակնարկ մը նետենք Ցեղասպանութեան յաջորդող հարիւրամեակի ընթացքին Հայ Դատի պահանջատիրութեան պատմութեան վրայ, պիտի տեսնենք որ իւրաքանչիւր ժամանակաշրջան իր տրամաբանական զարգացումները դրոշմած է գաղութահայ կեանքին վրայ, կամ այսպէս կոչուած՝ սփիւռքի կազմաւորման ճանկարին մէջ։

Ըսեմ որ այս յօդուածով փորձ մը պիտի ընեմ միայն սփիւռքի մէջ զարգացող երեւոյթներուն վրայ։ Արեւելեան Հայաստանի, այսինքն ներկայ Հայաստանի պետութեան սահմաններուն մէջ պարփակուող երկրին զարգացումները դուրս կը մնան այս յօդուածի ծիրէն, գոնէ մինչեւ Յիսնամեակ։

1915 -1918-ի սեւ տարիները բնորոշուած են ջարդերով, մեր ժողովորդին համար դժոխային ապրումներով, ուր Հրեաներու ոչ Եհովա Աստուածը ոչ ալ Իր Որդին չուզեցին միջամտել, քանի որ Իրենք ալ հաւանաբար կը վախնային Թուրքէն ... ։ Առայժմ չխօսինք այդ մութ օրերուն մասին։ Շատ՝ բայց անբաւարար կերպով գրուած է այդ երկրային ահաւոր դժոխքին մասին։

1918 – 1930-ական թուականները կը բնորոշուին որբահաւաքներով, որբանոցներու խնամքով, հայութեան մնացորդաց խլեակներու վերապրումի վտիտ ճիգերով, սփիւռքահայ համայնքներու կազմութեան սաղմային վիճակով։ Այո՛, Եւրոպական եւ Ամերիկեան բարեսիրական ընկերութիւններու օժանդակութիւնը մեծ եղաւ այդ օրերուն, որոնց համար մենք միայն անսահման շնորհակալական եւ երախտագիտական ջերմ զգացումներ ունինք իւրաքանչիւր բարեսիրական ընկերութեան եւ անոնց անձնազոհ ծառայողներուն հանդէպ։ Ազգ մը ամբողջ բնաջնջուած էր, արմատախիլ եղած էր իր հազարամեայ հայրենիքէն։ Հիմա խլխլած քանի մը տասնեակ հազար որբեր տարտղնուած էին հոս հոն, Սուրիական անապատներուն մէջ թէ քաղաքներու անհիւրընկալ մայթերուն վրայ։ Եւ ուրեմն ազգային մարմիններու ուշադրութիւնը կեդրոնացած էր այդ որբերը փրկելու, քանի որ անոնք շատ լաւ գիտէին որ եթէ Հայը պիտի ապրէր, մեծաւ մասամբ այդ որբերով պիտի ապրէր։ Այդ որբերը պիտի ըլլային մեր վաղուայ հայ մարդիկը եւ ժողովուրդը պիտի փորձէր գոյատեւել։

Այս ուղղութեամբ որբանոցներու հաստատումը Յունաստանի, Լիբանանի, Սուրիոյ, Յորդանանի եւ այլուր, փրկութեան «Նոյեան Տապան»ներէ էին մեր ազգին։ Այս որբանոցներու ամենանշանաւորը եւ վստահաբար ամենակարեւորը «ազգիս վրէժը լուծելու համար» հիմնուած Աղա Գրիգոր եւ Աղա Կարապետ Մելգոնեան Եղբայրներու Կիպրոսի մէջ հաստատած որբանոցն էր որ մկրտուեցաւ «Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւն» անունով։ Սկզբնական շրջանի հարիւրաւոր որբերուն ֆիզիքական սնունդի կողքին ջամբուեցաւ մանաւանդ ազգային դաստիարակութիւն եւ բարձր ուսում, եւ որմէ ետք ՄԿՀաստատութեան շրջանաւարտները, մանաւանդ Միջին Արեւելքի հայկական գաղութներուն մէջ, կատարեցին նախախնամական առաքելութիւն՝ հայկական դպրոցներուն մէջ մնացորդացին մէկ կարեւոր մասին միտքերը լուսաւորելու եւ հայկական մաքուր նկարագրով կերտելու անոնց քայքայուած հոգիները։

«Մեծ Եղեռն»ի, Ապրիլ 24-ի հանդէսները բնականաբար կը վերածուէին սուգի, ողբի, լաց ու կոծի երեկոյթներու։ Եւ իրաւմամբ։ Խլեակները, իւրաքանչիւր վերապրող հայ, ամբողջ ընտանիք մը ունէր ջարդուած, խողխողուած, սպաննուած։ Շատեր ականատես եղեր էին իրենց հարազատներուն դաժանագին սպաննութիւններուն։ Ապրիլ 24-ները կը վերանորոգէին անոնց մորմոքը, վիշտը։ Սարսափազդու տեսարանները կը տողանցէին վերապրողներու յիշողութեան սեւ պաստառներուն վրայ։

1930 – 1950-ական տասնամեակներուն, հայկական կազմակերպութիւններուն (եկեղեցի, կուսակցութիւններ, բարեսիրական միութիւններ, եւայլն) գլխաւոր առաքելութիւնը եղաւ դպրոցաշինութիւնն ու եկեղեցաշինութիւնը, ակումբներու եւ մշակութային միութիւններու միջոցաւ հայկական մշակոյթի վերազարթնեցումը։ Չեմ խօսիր անձնական, անհատական ձեռնարկութիւններու մասին (տուն, խանութ, գործատեղի, եւայլն)։ Վահան Թէքէեանի բառերով՝ «Հացի, ջուրի, օդի նման, մենք պէտք ունինք Հպարտութեան»։ Վերապրելու համար, անհրաժեշտ էր «հպարտութիւն»ը, եւ այդ հպարտութիւնը պիտի գար մեր մշակութային արժէքներուն, հին թէ նոր, հոգ չէ թէ քիչ մը չափազանցուած, նոր սերունդին, որբերու սերունդին փոխանձումը։ Ապրիլեան Յուշահանդէսները շարունակեցին սգահանդէսներ ըլլալ, բայց կամաց կամաց հպարտութիւնը սկսաւ իր դրական ազդեցութիւնը գործել եւ յոյսը տալ վաղուայ բացուելիք «լուսաշող արշալոյսներուն»։

Վաթսունական թուականներուն արդէն որբերը ոչ միայն ընտանիք կազմած էին, այլ անոնց զաւակները բարելաւած էին իրենց նութա-բարոյական վիճակը հիւրընկալ երկիրներուն մէջ։ Անոնք, որբերն ու անոնց զաւակները, նոյնպէս հոգեբանականօրէն պատրաստ էին իրենց ահաւոր կորուստները սգալով հարդերձ, մտածելու կորսուած հողերուն վերատիրանալու մասին երազել։

1964-ին, Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան օրկան, «Զարթօնք» օրաթերթի ազգայնասէր, իմաստուն եւ յախուռն խմբագրապետ Գերսամ Ահարոնեանի «Մեծ Երազի Ճամբուն Վրայ» յօդուածաշարքը յեղաշրջում յառաջացուց սփիւռքահայութեան ազգային հոգեբանութեան մէջ։ «Հայ Դատ»ի հետապնդումը սկսաւ տակաւ տեղ գտնել մանաւանդ երիտասարդներու մտա-հոգեբանութեան մէջ։ Վաթսունական թուականներուն սկսած էր արդէն, մանաւանդ երիտասարդութեան բայց գլխաւորաբար հայ համալսարականներու միջեւ, միջ-կուսակցական գործակցութիւնը Ապրիլեան Յուշահանդէսներու առիթով։ ՌԱԿ Փորթուգալեանցիներու, ՍԴՀԿ Տխրունիի, ՀՅԴ Զաւարեանականներու, ՀԲԸՄ- ՀԵԸ-ի, ՀԵՀՈՄ-ի եւ այլոց համատեղ գործակցութիւնը աւելի քան գովելի էր։

1965-ի Յիսնամեակի առիթով կազմակերպուած միջոցառումները զարթօնք մը ստեղծեցին ամէն կողմ որ ոչ միայն գաղութները, այլ եւ Հայաստան – Սփիւռք եւ տարբեր սերունդները զիրար կամրջեցին, անքակտելի շղթաներով միացուցին զիրար։ Եւ արդէն Թուրքը սկսաւ դողա՛լ։ Իրապէ՛ս դողալ։ 1965-ին, առաջին անգամ ըլլալով Թուրքիոյ Ազգային Անվտանգութեան Խորհուրդը յատուկ նիստ գումարեց «Հայկական հարցը ուսումնասիրելու եւ քայլեր առնելու» ստեղծուած հայկական այս մեծ զարթօնքին եւ հողային պահանջատիրութեան դէմ։

Յիսնամեակի առիթով Հայաստանի մէջ, Ծիծեռնակաբերդի կատարին բարձրացած Եղեռնի Յուշարձանով, Հայաստանը պաշտօնապէս կը յայտարարէր որ Ցեղասպանութեան տէր կը կանգնէր ինք, եւ թէ յարմար առիթին պիտի սպասէր «մեր հողերը, մեր հողերը» պահանջելու։ Սփիւռքի զանազան գաղութներու մէջ ալ սկսան Ցեղասպանութեան, Մեծ Եղեռնի յուշարձաններ բարձրանալ, իւրաքանչիւրը թուրքին կուրծքին խռելով Հայ պահանջատէր երիտասարդութեան թէ մեծերուն վրէժի դաշոյններուն հետ Մեր Հողերուն, Արեւմտեան Հայաստանի գրաւուած արիւնաթաթախ հողերուն պահանջքը։

1958-ի տխուր դէպքերէն անմիջապէս ետք, տարբեր կուսկցութիւններու երիտասարդութեան իրար հանդուրժողականութիւնն ու մանաւանդ Ապրիլ 24-երու առիթով գործակցութիւնը դրական շատ մեծ երեւոյթ մըն էր հայ կեանքէն ներս։ Գերսամ Ահարոնեանի «Հայ Դատ»ի հանդէպ սկսած քարոզչութիւնը իր տեղը հասած էր եւ փոխած մտայնութիւնները։ Ապրիլ 24-ի Յուշահանդէսները սգահանդէսներ ըլլալէ դադրեցան եւ վերածուեցան բռնցկաւորուած «Հայ Դատ»ի ճանաչման պայքարներու, պահանջատիրութեան։ «Գալ Տարի Վան» լոզունգը սկսաւ լսուիլ քիչ մը ամէն տեղ։

1970-ի Ապրիլ ամսուան ընթացքին, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանի (A.U.B.) Թուրք Ուսանողական Միութիւնը, համագործակցութեամբ Թրքական Դեսպանատան, ծրագրած էր «Թրքական Շաբաթ» մը կազմակերպել համալսարանին մէջ, ուր տեղի պիտի ունենային Թուրքիան ներկայացնող լուսանկարներու ցուցահանդէս, երաժշտական (դաշնակ) երեկոյ՝ թուրք նշանաւոր դաշնակահարի մը կողմէ, թրքական «մշակոյթ»ի եւ Միջին Արեւելքի քաղաքականութեան մասին երկու դասախօսութիւններ՝ հրամցուած Թուրքիոյ Խորհրդարանի երկու Ծերակուտականներու կողմէ եւ մեծ ճաշկերոյթ մը, որուն հրաւիրուած էին Լիբանանի Պետական Աւագանին, դեսպաններ, թղթակիցներ, համալսարանի դասախօսներ ինչպէս նաեւ Լիբանանցի եւ թուրք մեծամեծներ եւ այլ հիւրեր։ Առանց մանրամասնութիւններու մէջ մտնելու, ըսեմ որ ՌԱԿ-ի, ՍԴՀԿ-ի ՀՅԴ -ի, ՀԵԸ-ի եւ ՀԵՀՈՄ-ի համալսարանական տղոց (բայց գլխաւորաբար կուսակցական տղոց) առաջնորդութեամբ այդ «Թրքական Շաբաթ»ը ձախողեցուցինք, նոյնիսկ Համալսարանէն վտարուելու գնով։ (Այս մասին ապագային մանրամասնօրէն պիտի անդրադառնամ։)

1970-ական եւ 1980-ական թուականներուն, «Հայ Դատ»ի կրակը այնքան զօրաւոր էր որ ծնունդ առին ԱՍԱԼԱ-ի (Հայաստանի Ազատագրական Հայ Գաղտնի Բանակ) եւ Արդարութեան Գոմանտոներ խմբակները, բռնի ուժով մեր դատը օտարներուն ծանօթացնելու համար։ Չմոռնանք Գուրգէն Եանիգեանի հերոսական արարքը «տարբեր միջոցներով» արդարութեան հասնելու։

Նոյն այս տասնամեակներուն «Ցեղասպանութիւն»ը պետական մակարդակով ճանաչողութեան հասցնելու գործունէութիւնները սկսան «Արմինիըն Էսամպլի»ի, ANC-ի, ՌԱԿ-ի կեանքի կոչած «Հայ Դատի Խորհուրդ»ներու եւ այլ միջոցներով։ Ցեղասպանութեան ճանաչումը հիմնական կիզակէտներէն մին եղաւ հայ քաղաքական միտքին համար։ Ապրիլ 24-երու ձեռնարկներուն, ըլլան անոնք սրահներու մէջ թէ Ապրիլեան Յուշարձաններու շուրջ, կարծէք մոռցանք մեր մէկ ու կէս միլիոն նահատակներու սպանդը եւ սկսանք «Հայ Դատ»ին ետեւէն վազել։ 1990-ական թուականներուն, Հայաստանի Անկախութեան եւ Արցախի հիմնախնդիրները սկսան հրմշտկել մեր մէկ ու կէս միլիոն զոհերու յիշատակը, եւ Արցախեան պահանջատիրութեան հռետորաշունչ բանախօսութիւններ սկսանք լսել։ Տարուան 364 օրերը չէին բաւէր կարծէք, անպայման Ապրիլ 24-ին պէտք էր Նահատակներու յարգանքի օրուան ձեռնարկներոը տրամադրուէին Արցախին։

80-ական եւ 90-ական թուականներուն Լոս Անճելըսի Ապրիլ 24-ի Յուշահանդէսները, կազմակերպուած քաղաքական երեք կուսակցութիւններու, երեք յարանուանութիւններու եւ այլ բազմաթիւ «կազմակերպութիւններու», ընդհանրապէս տեղի կ՚ունենային Մոնթէպէլլոյի Եղեռնի Յուշարձանին շուրջ կամ Կլէնտէյլի «Կլոր Եկեղեցի»ին մէջ։ Մօնթէպելլոյի Յուշարձանին շուրջ հազիւ 2,000 – 2,500 հայեր իրենց ներկայութեամբ կը փորձէին Հոգեհանգստեան Արարողութեամբ եւ հռետորաշունչ ճառերով յարգել յիշատակը մեր նահատակներուն։ 2500 հոգի ըսի քանի որ կազմակերպիչ յանձնախումբերուն մէջն ըլլալով, գիտէի որ հաստատուած վրանին տակ 750 – 800 աթոռներ կը զետեղուէին, նոյնքան մըն ալ շուրջը ոտքի կեցած, քանի մը հոգի ալ մօտակայ ճաշարանին մէջ ... ։ 2500-ը մե՞ծ թիւ էր, շա՞տ ըսի արդեօք ... ։

Նոյն շրջանին, Լոս Անճելըսի մէջ, սկզբնական ղեկավարութեամբ Հոլիվուտի Սբ. Յովհաննէս Կարապետ եկեղեցւոյ քաջ հովիւ Տէր Մանուկ Աւագ Քահանայ Մարգարեանի եւ եկեղեցւոյ Երիտասարդական Յանձնախումբի տղոց, Հոլիվուտի մէջ սկսան Ապրիլեան Երիտասարդական Քայլարշաւները, ուր 30,000 - 40,000 երիտասարդներ ցոյցի կ՚ելլէին արդարութիւն եւ մեր հողերը պահանջելով։ (2000 – 2500 տարեցներու դէմ՝ 40,000 երիտասարդներ, տակաւին «մեծերը» խօսելի՞ք ունին երիտասարդներուն մասին ... ։)

Երիտասարդներու կազմակերպած այս ցոյցերուն համար հսկայական գումարներու պէտք կ՚ըլլար։ Այս տարուայ (2016) մասնաւոր թէլէթօնին, Լոս Անճելըսի ամբողջ գաղութէն հազիւ 150,000 տոլար կարելի եղաւ հանգանակել ... ։ Եւ կ՚ակնկալենք որ երիտասարդները առաջորդեն մեզ, առանց որ մենք պատրաստ ըլլանք քանի մը տոլար նուիրելու այս սքանչելի տղոց նուիրեալ աշխատանքին։ Ամօթ չէ՞։

Այդ վազքը շարունակուեցաւ մինչեւ 2015 թուականը, Ցեղասպանութեան 100 ամեակի տարին։ 2015 Ապրիլ 24-ին, 165,000 հայորդիներ, Լոս Անճելըսի մէջ անգամ մը եւս հաստատեցին որ մեր Դատը անժամանցելի է։ Զգալի էր մեր երիտասարդներու խուռներամ մասնակցութիւնն ու կարգապահութեան հսկողութիւնը (ապրի՛ք տղաք)։ Բնականաբար աշխարհի տարբեր երկիրներու մէջ ալ մեծածաւալ ցոյցեր տեղի ունեցան մեր Դատին անժամանցելութիւնն ու մեր պանանջատիրութիւնը հաստատող։

Հայաստանի մէջ անշուշտ տեղի ունեցած Եկեղեցական արարողութիւնները, 1,500,000 նահատակներու Սրբագործումը, Պետական մակարդակով եւ օտար երկիրներու Նախագահներու, նախարարներու եւ բարձրաստիճան ներկայացուցիչներու մասնակցութեամբ Յուշահանդէսներն ու միջոցառումները աննախընթաց էին։

Հիմա, Հարիւրամեակէն ետք պիտի շարունակե՞նք օտար պետութիւններու դռները թափ տալու եւ «Ցեղասպանութեան Ճանաչում»ը պահանջելու։ Ի՞նչ պիտի շահինք, կամ ի՞նչ կրնանք շահիլ եթէ ամբողջ Ափրիկէն, Կեդրոնական Ամերիկան, Հարաւային Ամերիկան եւ Ասիական բազմաթիւ երկիրներ «ճանչնան» Ցեղասպանութիւնը։ «Թուղթէ Շերեփներ» պարզապէս։ Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու նախագահներէն ոմանք քանի մը անգամ «Ցեղասպանութիւն» բառը գործածեցին, բայց հետոյ՞։ Եթէ եւ Երբ Միացեալ Նահանգները, Ռուսիան, Իսրայէլը, Անգլիան, Ֆրանսան եւ Գերմանիան համաձայն ըլլան որ Թուրքիան պէտք է «ճանչնայ» Ցեղասպանութիւնը եւ հատուցում կատարէ, նիւթական եւ հողային, այն ատեն մեր դատը կը լուծուի, պայմանաւ որ նաեւ Քիւրտերը յօժարին հող զիջիլ...

Հարիւրամեակէն ետք մեզի կը մնայ պատմական, իրաւական եւ իրաւաբանական բոլոր թուղթերը պատրաստել եւ պատրաստ ըլլալ «երկաթէ շերեփ»ով ներկայանալու Միջազգային Ատեանները։ Մեր պահանջքները պէտք է ըլլան «իրատես»։ Ծովէ ծով Հայաստանը անիրականանալի է։ Մենք պէտք է վազենք կարելիին ետեւէն։ Եթէ կարենանք մեր «վերստացած» հողերը լեցնել եւ հասնիլ տեղ մը ուր կրնանք աւելին պահանջել, եւ եթէ դիւանագիտական ե՛ւ զինուորական ուժը ունինք զայն պահանջելու եւ ուժով տիրանալու, լաւ։ Չմոռնանք որ Օսմանեան Կայսրութիւնը տակաւին բոլորովին չէ քայքայուած։ Տակաւին Քիւրտերը պիտի տիրանան իրենց անկախութեան, ինչպէս նաեւ բազմաթիւ այլ փոքրամասնութիւններ պիտի տիրանան իրենց իրաւունքներուն։ Յուսամ մենք քնացած չենք ըլլար մեր իրաւոնքները պահանջելու եւ անոնց տիրանալու։

Մինչ այդ, անհրաժեշտ է որ նոր սերունդին միտքն ու հոգին լեցնենք Ազգային Հպարտութեամբ։ Սկսինք մեր սքանչելի, դիւցազնական ինքնապաշտպանութեան մարտերով։ Նոր սերունդը շատ քիչ բան գիտէ մեր ողբերգութեան մասին։ Գիտեն որ ջարդուած ենք, չարչարուած ենք, հող եւ հարստութիւն կորսնցուցած ենք, սակայն այդ ցաւը իրենք չեն ապրած։ Անհրաժեշտ է որ լաւ գիտնան մեր ազգին գողգոթան, եթէ չզգան ալ, հասկնան գոնէ։ Հպարտանան մեր անմահ ֆէտայիներու գործած անհաւատալի հերոսութիւններով ինքնապաշտպանութեան կռիւներու ժամանակ։ Վրէժը Սու՛րբ է մեզի համար։ Պատիժը եւ Վրէժը Աստուծոյ պէտք չէ՛ ձգենք։ Տեսանք ի՛նչ եղաւ 1915 – 1918 թուականներուն։ Ու՞ր էր Հայոց Աստուածը, եթէ հայերը Աստուած ունէին։ Իսկ անկէ ետք, 100 տարիներու ընթացքին Թուրքիան եւ թուրքերը ի՞նչ եղան։ Պատժուեցա՞ն թէ վարձատրուեցան «Քրիստոնեայ» պետութիւններու կողմէ։ Ու՞ր էր Աստուածային վրէժը ... ։

Նոր սերունդին պէտք է փոխանձենք Եղերական պատմութիւնը մեր Նահատակութեան, Դիւցազնական պատմութիւնը մեր Հերոսամարտերուն, Հպարտութիւնը ՀԱՅ ըլլալուն։ Անոնց պէտք է փոխանձենք նաեւ Մեր Դատին եւ Մեր Սուրբ Վրէժին Ջահերը։

Ներել կամ Մոռնալ՝ Ե՛րբեք։
Վարդգէս Գուրուեան /Armweeklynews.am
2015 Ապրիլ 24-ին, 165,000 հայորդիներ, Լոս Անճելըսի մէջ անգամ մը եւս հաստատեցին որ մեր Դատը անժամանցելի է
 
© 2010-2018  Կապը »  Contacts Այցելեք » Facebook
 Վարդգէս Գուրուեան
  Մշակութային լրահոս  

Գիրք տպել՝ չի նշանակում ունենալ ընթերցող [06.04.2016]

Ջեմմա Բաղդադյան - Վեհափա՛ռ, հույսն այսպես հավատ չի՛ դառնա… [02.04.2016]

(Slideshow/ Byzantine and Christian Museum)- The spirit of Ararat from the Bronze Age to the 20th century[22.03.2016]

Էդիկ Հովսեփյան. ԻՄ ԽԱՉԱՓԱՅՏՆ ԻՆՁ ՇՆՈՐՀ ԱՐԵՑԻՆ[16.03.2016]

Արաքս. Հայելի՛ս, եկուր հաշտուինք, մահկանացու եմ եւ մեղաւոր [07.03.2016]

Ջեմմա Բաղդադյան-Մենք կորցրել ենք ամենանվիրականը, բայց ոչ՝ արժանապատվությունը[12.12.2015]

ԱԶԷԶԻ ՀԱՅՈՒԹԻՒՆԸ ՔԻԼԻՍՑԻ,ԱՅՆԹԷՊՑԻ,ԿԻԼԻԿԵՑԻ ԵՎ ՏԻԳՐԱՆԱԿԵՐՏՑԻ ԷՐ [24.02.2015]

Մարիանա Պէրթիզլեան Ղազարեան-ԱՍՏՈՒԱԾԱՅԻՆ ՄԵՐ ԼԵԶՈՒԻՆ [22.02.2016]

Բաղդասար Արզումանյան-Վանաձորը հիշում է իր երախտավորներին [16.02.2016]

Տեառնընդառաջը՝ Վանաձորի Մէջ [20.11.2015]

Bedros Turyan (1851-21 Ocak 1872) - ՊԵՏՐՈՍ ԴՈՒՐԵԱՆ [13.02.2016]

Գագիկ Շոլինյան- Մոնթե [28.01.2016]

Վարդգէս Գուրուեան-Հայերս շինենք, թուրք սրիկաները թող վայելեն [19.01.2016]

ԱՆՄԵՂ ՁԱՅՆԸ ԽՂՃԻՍ- ՔՐԻՍՏԻՆԱ ՏԷՐ ՍՏԵՓԱՆԵԱՆ [18.11.2015]

Քնացած Տօնածառը... Այնճարէն Պէյրութ ընդամէնը մէկ ժամ է [16.01.2016]

ԿԱՆԹԵՂ - ՄԱՆԿՈՒԹԻՒՆԸ ՉԱՊՐՈՂ ԵՐԵԽԱՆԵՐ [15.01.2016]

ՆԱՀԱՏԱԿ ԱՂԱՒՆԻՆ ՛՛ԻՐԱԿԱՆ ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ՛[13.01.2016]

Էդիկ Հովսեփիան - Յ. Շտրաուսի անձրևի մեղեդին կաթիլ առ կաթիլ [12.01.2016]

Երկրաչափական արվեստը- 1.618 [08.01.2016]

 Արխիվ » 2012-2018