Armweeklynews.amՄՇԱԿՈՒՅԹ
 

 

Գիրք տպել՝ չի նշանակում ունենալ ընթերցող

Արձակագիր Նարինե Կռոյանի հետ - Սիզիփոսի գործն անմահ է

*******

Մ.Ղ. - Ի՞նչը ոգեշնչեց Ձեզ ստեղծագործել:

Ն.Կ. - Չեմ հիշում` ոգեշնչում կոնկրետ եղել է, թե ոչ, սակայն 5 տարեկան էի, երբ առաջին անգամ փորձեցի գեղարվեստական պատկեր կառուցել՝ բանաստեղծության ձևով: Գրել դեռևս չէի կարողանում, և մորաքույրս, որ ակամա լսել էր աշնանը, թե գարնանը նվիրված իմ այդ խոսքը, հասցրել էր անմիջապես գրի առնել ֆիզիկայի իր դպրոցական դասագրքում: Հավանաբար ոգեշնչում, այնուամենայնիվ, եղել է:

Մ.Ղ. - Ի՞նչ եք փորձում Ձեր գործերով հասցնել մարդկանց:

Ն. Կ. - Իմ ստեղծագործությունների մեջ նախ ինքս եմ փորձում պատասխաններ գտնել և տալ բոլոր այն հարցերին, որ ինձ են հուզում, և որոնց պատասխանը կյանքում կամ չեմ գտնում, կամ էլ ինձ չի բավարարում: Բնականաբար, ես` մահկանացուս, բոլոր հարցերի պատասխաններն իմանալ չեմ կարող, իսկ իմացածներն էլ, արդյո՞ք, վերջին և անբեկանելի ճշմարտություն են։ Իհարկե` ոչ: Ասեմ, թե այս կամ այն ստեղծագործության մեջ ես նպատակ եմ դնում մարդկանց ինչ-որ բան ասել, իմ կարծիքով, պարզունակ է, ունայն և դրանից նույնիսկ մեծամտության հոտ եմ առնում, երբ, կարծում եմ, որ այդպիսին չեմ:

Մ.Ղ. - Գրողը պետք է ժամանակի շնչո՞վ շարժվի, թե՞ այլ աշխարհում լինի:

Ն.Կ. - Գրողները տարբեր են լինում: Օրինակ, կարելի է գրել «այլ աշխարհում» «այլ աշխարհի» մասին, սակայն գտնվել ժամանակի շնչի հորձանուտում, լինել ավելի քան ժամանակակից, օրինակ, Ումբերտո Էկոյի գրականությունը: Միևնույն ժամանակ, ցավոք, կա նաև հակառակ պատկերը. մարդն ասես շարժվում է ժամանակի շնչով, սակայն իրականում թաղված է «այլ աշխարհում», որը մեղմ ասած ոչինչ չի տալիս իր ժամանակին, իսկ երբեմն էլ այնքան էլ լավ չի բուրում: Հետևաբար, ես նախընտրում եմ միայն իմ եսի մասին խոսել և կարծում եմ, հուսով եմ, որ գրական սյորֆինգի իմ տախտակը դեռ իր ժամանակի ալիքների վրա է` անկախ գրողի տեսանկյունից. այս, թե այն աշխարհից եմ ես նայում հավերժությանը:

Մ.Ղ. - Ի՞նչն է խթան հանդիսանում՝ ստեղծագործելու համար:

Ն. Կ. - Խթանները ևս տարբեր կարող են լինել: Ինձ համար խթան է ցավը, անարդարությունը, անտարբերությունը, արժեհամակարգի բացակայությունը, ամենաթողությունը... Ինչպես տեսաք, իմ խթաններն ավելի շատ մտրակի են նման, բացասական են էությամբ, սակայն այդպիսին եմ ես, և իմ գրականությունն էլ իմ ընդվզումն է այդ ամենի նկատմամբ: Իհարկե, ես գիտեմ, որ իմ այդ ընդվզումը Սիզիփոսի աշխատանքի նման մի բան է, սակայն իմ Սիզիփոսը Կամյուի Սիզիփոսն է, և դրանով ամեն ինչ ասված է:

Մ. Ղ. - Ո՞րն է Ձեր խորհուրդը երիտասարդ ստեղծագործողներին:

Ն. Կ. - Ճիշտն ասած` ես ստեղծագործողներին երիտասարդների և տարեցների չեմ բաժանում: Իմ կարծիքով կամ կա գրող, կամ չկա: Ես ինքս մոտ 40 տարեկան էի, երբ ինձ թույլ տվեցի հրապարակ հանել իմ գիրը: 40 տարեկան սկսնակ... Ինչ- որ տեղ նաև ժպիտ է առաջացնում, սակայն առնվազն մի քանի բան է պետք գրող (արվեստագետ) դառնալու և կայանալու համար (իմ կարծիքն է).

-Ունենալ ասելիք, սակայն սա ևս քիչ է, որովհետև ինչպես ասված է ` Դոստոեվսկին վաղուց արդեն ամեն բան ասել է: Ասելիքը այս տիեզերքի պես հավերժ է:

- Ասելիքը գեղարվեստական ուրույն ձևի և ոճի մեջ ներկայացնելու կարողությունն է այնպես, որ այն բռնի ընթերցողի կոկորդն ու ստիպի լայն բացել աչքերն ու ականջները, ստիպի մտածել: Այդպես գուցե իմ` Կամյուի սիզիփոսների քանակն աշխարհում ավելանա, և մի օր այդ քանակը որակ կազմի:

-Եվ վերջապես, երբեք չմեծամտանալ: Որովհետև ցավի մասին պատմողն այն պիտի նաև կրի: Աստվածաշունչն ասում է` «Ում տրված է, պիտի տրվի»: Հետևաբար, գրողը պիտի զգա այն պատասխանատվությունը, որ կամա թե ակամա իր վրա է վերցնում: Գրողական տաղանդն այս պարագայում հաճախ դադարում է պարգև լինել, ինչը կողքից հենց պարգև, շնորհ էլ կարող է թվալ: Աշխարհն այն չէ, ինչ մենք տեսնում ենք մեզ բաժին ընկած տեսողական սպեկտորի սահմանափակ միջակայքում:

Մ. Ղ. - Այժմ դաշտն ակտի՞վ է, թե՞ ոչ։

Ն. Կ. - Ակտիվ է, այո: Սակայն ակտիվությունը ևս քանակ է, և ժամանակն ամեն բան մի օր կդնի իր տեղը: Չնայած այսօր էլ, իմ սուբյեկտիվ տեսանկյունից, հայ գրականությունն ունի իր ուրույն դեմքերը` հետաքրքիր, տարբեր, և սա լավ է:

Մ. Ղ. - Ի՞նչ խնդիրներ կան Ձեր և Ձեր կոլեգաների առջև՝ կապված գրքերի տպագրման և այլ հարցերի հետ:

Ն. Կ. - Այդ խնդիրները եղել են, կան և կլինեն: Չմոռանանք, որ շատ բաների նման գիրքը շուկայական տնտեսության պայմաններում 2 էություն ունեցող իրողություն է` նյութական (ապրանք է) և հոգևոր: Սոցիալական այս պայմաններում պիտի հասկանանք, որ հաց հանապազորյայի տրամաբանության մեջ գիրքը, որպես ծախս, ցավոք, չի տեղավորվում: Սա շատ բան է փոխում: Միաժամանակ, գիրք տպել՝ չի նշանակում ունենալ ընթեցող: Այս հակասությունները մասնակիորեն կարելի է լուծել գրական մարքեթինգի միջոցով, որը ևս կայացած տնտեսությունների, երկրների հատկանիշներից մեկն է, ինչը մենք, ավաղ, չունենք:

Մանե Ղարդյան / Armweeklynews [06.04.2016]
Գիրք տպել՝ չի նշանակում ունենալ ընթերցող
 
© 2010-2018  Կապը »  Contacts Այցելեք » Facebook
  Մշակութային լրահոս  

Ջեմմա Բաղդադյան - Վեհափա՛ռ, հույսն այսպես հավատ չի՛ դառնա… [02.04.2016]

(Slideshow/ Byzantine and Christian Museum)- The spirit of Ararat from the Bronze Age to the 20th century[22.03.2016]

Էդիկ Հովսեփյան. ԻՄ ԽԱՉԱՓԱՅՏՆ ԻՆՁ ՇՆՈՐՀ ԱՐԵՑԻՆ[16.03.2016]

Արաքս. Հայելի՛ս, եկուր հաշտուինք, մահկանացու եմ եւ մեղաւոր [07.03.2016]

Ջեմմա Բաղդադյան-Մենք կորցրել ենք ամենանվիրականը, բայց ոչ՝ արժանապատվությունը[12.12.2015]

ԱԶԷԶԻ ՀԱՅՈՒԹԻՒՆԸ ՔԻԼԻՍՑԻ,ԱՅՆԹԷՊՑԻ,ԿԻԼԻԿԵՑԻ ԵՎ ՏԻԳՐԱՆԱԿԵՐՏՑԻ ԷՐ [24.02.2015]

Մարիանա Պէրթիզլեան Ղազարեան-ԱՍՏՈՒԱԾԱՅԻՆ ՄԵՐ ԼԵԶՈՒԻՆ [22.02.2016]

Բաղդասար Արզումանյան-Վանաձորը հիշում է իր երախտավորներին [16.02.2016]

Տեառնընդառաջը՝ Վանաձորի Մէջ [20.11.2015]

Bedros Turyan (1851-21 Ocak 1872) - ՊԵՏՐՈՍ ԴՈՒՐԵԱՆ [13.02.2016]

Գագիկ Շոլինյան- Մոնթե [28.01.2016]

Վարդգէս Գուրուեան-Հայերս շինենք, թուրք սրիկաները թող վայելեն [19.01.2016]

ԱՆՄԵՂ ՁԱՅՆԸ ԽՂՃԻՍ- ՔՐԻՍՏԻՆԱ ՏԷՐ ՍՏԵՓԱՆԵԱՆ [18.11.2015]

Քնացած Տօնածառը... Այնճարէն Պէյրութ ընդամէնը մէկ ժամ է [16.01.2016]

ԿԱՆԹԵՂ - ՄԱՆԿՈՒԹԻՒՆԸ ՉԱՊՐՈՂ ԵՐԵԽԱՆԵՐ [15.01.2016]

ՆԱՀԱՏԱԿ ԱՂԱՒՆԻՆ ՛՛ԻՐԱԿԱՆ ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ՛[13.01.2016]

Էդիկ Հովսեփիան - Յ. Շտրաուսի անձրևի մեղեդին կաթիլ առ կաթիլ [12.01.2016]

Երկրաչափական արվեստը- 1.618 [08.01.2016]

 Արխիվ » 2012-2018